به غم کسی اسیرم که ز من خبر ندارد عجب از محبت من که در او اثر ندارد غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد

 به غم کسی اسیرم که ز من خبر ندارد عجب از محبت من که در او اثر ندارد غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد

 دل به عشق چه کسی باید بست جان فدای چه کسی باید کرد من الوده به تنهایی و غم دل شکسته از نبرد روح و تن سوخته در اتش عشق درون باخته در بازی مهر و جنون من اسیر بند احساس و هوس مست مست از عشق از خون جگر زخمی از ضربه ی شمشیر جفا جان سپرده در فراق یک نوا من سرا پا مملو از حس نیاز ذره ذره برده ی احساس پاک سرسپرده بر وجودی بی وجود دل شکسته از غروبی بی طلوع به که باید دل داد به که باید دل بست

 عاشقی روح مرا آزرده است خنده هایم را زپیشم برده است. عاشقی را می توان تحقیر کرد؟ عاشقی را می شود زنجیر کرد؟ عاشقی تقصیر یک پیغام نیست صحبت از آن دانه و این دام نیست عاشقی یک اتفاق ساده نیست صحبت از دل بردن و دلداده نیست عاشقی یک کلبه ویرانه نیست صحبت از شمع و گل و پروانه نیست عاشقی تصویر یک پاییز نیست یک شب سردوملال انگیز نیست عاشقی چیزی برای هدیه نیست طرح دریا وغروب و گریه نیست عاشقی یک نامه و نقاشی بی جان که نیست

 قرارما هرجای دنیا که باران شدیدتر بود، هر جا که هیچکس نشانی اش رانمی دانست...قرارما تمام جزیره های ناشناخته نرسیده به هیچ ! زیر آلاچیق های آرزو جنب نخستین جای پایی که روی برف می ماند ، نزدیک خدا، آسمان هفتم در همسایگی ملکوت ! اوج الهام وفراموشی حس و رسیدن به آنچه مولانا می جست ، هرکجا که مطمئن میشوی دیگر بی دغدغه ، تو برای منی ومن برای تو

مهربانی را در نگاه منتظر کودکی دیدم که آبنباتش را به دریا انداخت تا اب شیرین شود